Եղիշե Չարենց - Ո՜վ հանճարեղ Առաջնորդ, ես գիտեմ

Ամեն անգամ, երբ նայում եմ
երեխայիս խաղերին,
Թե ինչ սիրով փարվել է նա
քարին, ջրին ու հողին, —

Կյանքիդ ուղին լինի պայծառ,
Ամեն քայլդ՝ ազնիվ, արդար։
Լինես խոհուն, լինես գիտուն,
Եվ ունենաս սիրտ զգայուն։

Դու լա՛վն արա. վերջը էլի՛ լավությունից լավ բան չկա.
Դու լա՛վն արա. որ չմնա՝ լավությունը պիտի մնա.
Դու մոտիկ տուր ամպ-երկնքին՝ ո՞նց է ուտում ինքը իրան,—
Բայց և նայիր ո՞նց է պայծառ՝ երբ ցողել է երկնի վրան։

Անտառում ամպի ծվեններ կային,
Կապույտ մշուշներ կային անտառում.
Օրոր էր ասում աշունն անտառին.
Բայց դեռ անտառի քունը չէր տանում։