Եղիշե Չարենց «Կապույտ լճի վրա, բացերի մեջ պարապ,»

Կապույտ լճի վրա, բացերի մեջ պարապ, Օրորվում է ահա մի սպիտակ կարապ։ Վարը, որպես երկինք, լիճն է ծփում օրոր, — Վերը, որպես մի լիճ, կապույտ երկինքն է խոր։ Ծի՛ր ու սահման չկա, չկա երկինք, երկիր, — Հոգիդ փռի՛ր արձակ, ո՜ղջ աշխարհը գրկիր… Անրջորեն ապրի՜ր տիեզերքում հրափ — Որպես անդարձ մի երգ, որպես ճերմակ կարապ…