«Կապույտ կարոտը ոչինչ, մեզ ոչինչ չտվեց»
«Ողջակիզվող կրակ» ժողովածու · «Իրիկունը»
Կապույտ կարոտը ոչինչ, մեզ ոչինչ չտվեց։
Մութ է խորհուրդը կյանքի, ու անհուն, ու մեծ։
Մութ է խորհուրդը կյանքի, բայց կյանքի մթում
Հազա՛ր հրդեհ կա հոգու ու հազար խնդում։
Ես հասկացա ու գիտեմ, որ աշխարհը մի
Ե՜րգ է հնչեղ, հրաշունչ — հրաշունչ, քամի։
Ջե՛րմ քսվում է մեր հոգու շրթերին պապակ.
Որքա՛ն դռներ կան հոգում՝ հեռավոր ու փակ…
Երկինքնե՛ր կան մեր հոգում՝ անապակ ու ջինջ —
Կապույտ կարոտը սակայն չտվե՛ց ոչինչ…
