Եղիշե Չարենց Հորիզոնի վրա կրկին ամպեր

Պիտի մեկնիս։ Սև պարեգո՛տդ ես հագած.
Ներքև քու այդ բաղեղնազարդ փեղույրին
Դուն կը թըվիս զոհ մը ինծի՝ բարձրացած
Մարմարակերտ բագինին։

Հաղթանակի գիշերն է այս տօնական. — Հա՛րս, եղ լեցո՛ւր ճրագին։
Պիտի դառնայ կռիւէն տղաս յաղթական. — Հա՛րս, քիթը ա՛ռ պատրոյգին․
Սայլ մը կեցաւ դրան առջեւ, հորին քով. — Հա՛րս, վառէ՛ լոյսը ճրագին։
Տղաս կու գայ ճակատն հպարտ դափնիով. — Հա՛րս, բեր ճրագը շեմին։

Մատաղ կյանքիս ծաղկունք՝ կարգավ
Չորցան գացին, տարվե տարի
Խանդս խուսեց, և պայքարի
Արյունն լանջքիս տակ լըճացավ։

Գարնանամուտ երեկո մ'իր պալատին մեջ մարմար,
Բակուր, Սյունյաց Նահապետ, շքեղ հանդես մը կու տար,
Երբ Ուղևոր մը հանկարծ մըրըրկարշավ կը հասնի
Լուսնկափայլ ճամբայեն՝ մեծ դըրան քով արքենի։