«Դու — հողմային մշուշ ու մահ,»
«Ողջակիզվող կրակ» ժողովածու · «Առավոտ» · 1919
Դու — հողմային մշուշ ու մահ,
Դու — կրակի դուստր բարի, —
Քե՛զ է կանչում սիրտս հիմա,
Քեզ է կանչում սիրտս՝ արի՛։
Հասել է փառքդ արդեն վառ
Մինչև Հաբաշ ու Հնդուչին.
Քե՛զ եմ նետում եղբայրաբար
Իմ արյունի ճիչը վերջին։
Բո՜րբ աչքերիդ նայվածքը թող
Արյունոտե սիրտս հիմա —
Եվ թո՜ղ տեսնի սիրտս վառվող
Մահվան մեջ — սեր, սիրո մեջ — մահ…
1919–1920
