Վահան Տերյան Չկա ոչինչ, որ այնքան

Ձորերուն մեջ, սարերուն վրա կ'արածեր
Ան ամեն օր ուլն իր կապույտ աչերով.
Ոտքերը մերկ էին և միշտ ալ վըստահ
Մեն մի քայլին՝ շուշան վրա կոխելու։

Հաղթանակի գիշերն է այս տօնական. — Հա՛րս, եղ լեցո՛ւր ճրագին։
Պիտի դառնայ կռիւէն տղաս յաղթական. — Հա՛րս, քիթը ա՛ռ պատրոյգին․
Սայլ մը կեցաւ դրան առջեւ, հորին քով. — Հա՛րս, վառէ՛ լոյսը ճրագին։
Տղաս կու գայ ճակատն հպարտ դափնիով. — Հա՛րս, բեր ճրագը շեմին։

Իղձերս ամեն, խոստումներս ալ ճըշմարիտ՝
Հույսով մը լի, ոտքիդ առջև դըրի ես.
Չը զըլացա քիչ ո՛չ հառաջ, ո՛չ ժպիտ.
Բայց, ա՜հ, երբեք չը ճանչցավ զիս սիրտըդ վես։

Անոր որ պիտի գա…
Ափը լճակին մենավոր՝
Ուր տընակս իմ կախարդորեն շիներ եմ՝
Ձեռն ի ծընոտ ըսպասեցի իր գալուն։