Պետրոս Դուրյան - Թրքուհին

Երեկո է. բոցավառ է հորիզոն. Կառք մը կ՚անցնի դագաղի պես համրընթաց, Գեղուհի մը ընկողմանած տրոփե հոն, Վերջալույսի աղջի՞կ մ՚է սա, ո՛վ Աստված. Եթե նայի՛, Կ՚ըսես — «հի՛մա կը մարի»։ Մեղրամոմե անդրիանդի¹ մ՚է հանգույն. Ի՜նչ դալկահար… կարծես հաջաղը վառե Պատան մ՚է նուրբ ներա վարդիցը դժգույն. Աստված ըզնե զույգ մ՚աչերովն կը վառե. Եթե ժպտի՛, Կ՚ըսես — «ո՜հ, հի՛մա կ՚անցնի»։ Նայիլ կուզե, բայց ա՛վելի կնըվաղի, Սիրտը խունկի պես կը մըխա սիրավառ, Նե շողերու, բույրերու է թագուհի, Խոնջ թիթեռնիկ մ՚որ կը խնդրե ծաղկե թառ. Եթե շարժի՛, Կ՚ըսես — «հի՛մա կը թռչի»։ Լանջն է հուզյալ Օվկեանի մը նըման. Կուզե սիրե՜լ… համբույրի մ՚հետ նըվաղիլ, Մաշիլ, խամրիլ, խոնջած ընկնիլ գերեզման, Քամել սիրո կրակե բաժկին հուսկ կաթիլ. Եթե շիկնի՛, Կ՚ըսես — «հի՛մա կը բռընկի»։ Սրտի մեղո՜ւ, ինչպես կոչեց Լամարթին, Որուն ծըծած ծաղիկը՝ սիրտ, մեղրն է սեր, Ես կոչեմ զնե կո՛ւյս, որուն սիրտն է երկին Անհուն սիրո, որ հորիզոն չունի դեռ. Եթե խոսի՛, Կ՚ըսես — «հի՛մա կը հատնի»։ Նե կը վառի, մի՜շտ կը վառի, չը հատնիր Տընանկ կընոջ տաճարն վառած ճրագին պես, Աստղերու նման գիշեր սիրե՝ փողփողիլ. Կրակ մ՚է փրթած կողեն սիրո բոցագես… Թե իսկ մեռնի՛, Կ՚ըսես — «հի՛մա կը ծընի»։

Երեկոյ է. բոցավառ է հորիզոն. Կառք մը կ՚անցնի դագաղի պէս յամրընթաց, Գեղուհի մը ընկողմանած տրոփէ հոն, Վերջալոյսի աղջի՞կ մ՚է սա, ո՛վ Աստուած. Եթէ նայի՛, Կ՚ըսես — «հի՛մա կը մարի»։ Մեղրամոմէ անդրիանդի մ՚է հանգոյն. Ի՜նչ դալկահար… կարծես հաջաղը վառէ Պատան մ՚է նուրբ ներա վարդիցը դժգոյն. Աստուած ըզնէ զոյգ մ՚աչերովն կը վառէ. Եթէ ժպտի՛, Կ՚ըսես — «ո՜հ, հի՛մա կ՚անցնի»։ Նայիլ կ՚ուզէ, բայց ա՛ւելի կ՚նըւաղի, Սիրտը խունկի պէս կը մըխա՜յ սիրավառ, Նէ շողերու, բոյրերու է թագուհի, Խոնջ թիթեռնիկ մ՚որ կը խնդրէ ծաղկէ թառ. Եթէ շարժի՛, Կ՚ըսես — «հի՛մա կը թռչի»։ Լանջն է յուզեալ Ովկեանի մը նըման. Կ՚ուզէ սիրե՜լ… համբոյրի մ՚հետ նըւաղիլ, Մաշիլ, խամրիլ, խոնջած ընկնիլ գերեզման, Քամել սիրոյ կրակէ բաժկին հուսկ կաթիլ. Եթէ շիկնի՛, Կ՚ըսես — «հի՛մա կը բռընկի»։ Սրտի մեղո՜ւ, ինչպէս կոչեց Լամարթին, Որուն ծըծած ծաղիկը՝ սիրտ, մեղրն է սէր, Ես կոչեմ զնէ կո՛յս, որուն սիրտն է երկին Անհուն սիրոյ, որ հորիզոն չունի դեռ. Եթէ խօսի՛, Կ՚ըսես — «հի՛մա կը հատնի»։ Նէ կը վառի, մի՜շտ կը վառի, չը հատնիր Տընանկ կընոջ տաճարն վառած ճրագին պէս, Աստղերու նման գիշեր սիրէ՝ փողփողի՜լ. Կրակ մ՚է փրթած կողէն սիրոյ բոցագէս… Թէ իսկ մեռնի՛, Կ՚ըսես — «հի՛մա կը ծընի»։