Պետրոս Դուրյան - Դրժել

Փունջ մը կնճիռ, բույլ մը կայծակ, Դըժոխք մ՚անեծք խոցեց հոգյակս։ Ես ուզեցի պաշտել ըզնե, Սիրել ժպիտքն՝ փըթիթք անհուն, Սիրել աստղերն սև աչերուն Եվ այն խոկումն, որ մըթագնե Պայծառ ճակատը՝ այն ամպըն է Որ կըշպարե դեմքը լուսնույն։ Գիշեր մը սուգ, անդունդ մ՚հառաչ՝ Հուզեց ներա հոգին ու լանջ։ Ես ուզեցի միշտ քովն ըլլալ, Մըտիկ ընել թնդյուն սրտին, Շնչել, խմել ներա հոգին, Եվ շոշափել լոկ ձյունափայլ Ծոծորակին վըրա ծալ-ծալ Թափող վարսից ալյակք ծըփին։ Օվկեան մը տրտունջ լսեցի, «Զիս կընեղե՜ս» հըծծեց ինծի։ Ես ուզեցի քընար մ՚ըլլալ Նրա ձեռքին տակ հևացող, Ներա հոգվույն խորն հիացող Թեթև պատկեր մ՚ըլլալ շարժյալ, Մոռնալ զիս, լոկ ըզնե խոկալ՝ Կվառե երազ մ՚որուն մեկ շող։ Ամպրոպ մը սաստ ցընցեց հոգիս, Գոչեց. — «Սիրել չե՛ս կրնար զիս»։ Ի զո՜ւր սիրտըս մըխաց առջին՝ Խնկարկելու սիրտն անապատ, Ցուցի իրեն ճակատս գունատ, Կուրծըս գոգած՝ մառն իմ աչքին, Ի զո՜ւր շուրթերս դողդոջեցին, Զինքը սիրելս հըծծեցին հայտ։ Նե հեռացավ ինձմե, ըսավ՝ — «Բավ սիրեցի քեզ, մնաս բարյա՜վ»։ Որոտացին խոկմանցս ամպեր, Կայծակնահար ըրին հոգիս, Մոխիր դարձան երազներս հիս, Ճակատագիրս խնծղաց ի վեր, Խորշ մը կար որ զիս չէր ծաղրեր, Այն՝ լուռ փոսն էր գերեզմանիս… Փունջ մը կնճիռ, բույլ մը կայծակ, Դժոխք մ՚անեծք խոցեց հոգյակս։

Խումբ մը կնճիռ, բոյլ մը կայծակ, Դըժոխք մ՚անէծք խոցեց հոգեակս։ Ես ուզեցի պաշտել ըզնէ, Սիրել ժպիտքն՝ փըթի՜թք անհուն, Սիրել աստղերն սեւ աչերուն Եւ այն խոկումն, որ մըթագնէ Պայծառ ճակատը՝ այն ամպն է Որ կըշպարէ դէմքը լուսնոյն։ Գիշեր մը սուգ, անդունդ մ՚հառաչ՝ Յուզեց ներա հոգին ու լանջ։ Ես ուզեցի միշտ քովն ըլլալ, Մըտիկ ընել թնդիւն սրտին, Շնչել, խըմել ներա հոգին, Եւ շօշափել լոկ ձիւնափայլ Ծոծորակին վըրայ ծալ ծալ Թափող վարսից ալեակք ծըփին։ Ովկեան մը տրտունջ լսեցի, «Զիս կը նեղե՜ս» — հծծեց ինծի։ Ես ուզեցի քընար մ՚ըլլալ Ներա ձեռքին տակ հեւացող, Ներա հոգւոյն խորն հիացող Թեթեւ պատկեր մ՚ըլլալ շարժեալ, Մոռնալ զիս, լոկ ըզնէ՛ խոկալ, Կ՚վառէ երազ մ՚որուն մէկ շող։ Ամպրոպ մը սաստ ցնցեց հոգիս, Գոչեց — «Սիրել չես կրնար զիս»։ Ի զո՜ւր սիրտըս մըխաց առջին՝ Խնկարկելու սիրտն անապատ. Ցուցի իրեն ճակատս գունատ, Կուրծըս գոգած, մարն իմ աչքին, Ի զո՜ւր շուրթերս դողդոջեցին, Զինքը սիրելս հծծեցին յայտ։ Նէ հեռացաւ ինձմէ, ըսաւ, — «Բա՛ւ սիրեցի քեզ, մնաս բարեա՜ւ»։ Որոտացին խոկմանցս ամպեր, Կայծակնահար ըրին հոգիս, Մոխիր դարձան երազներս յիս, Ճակատագիրս խնծղաց ի վեր, Խորշ մը կար որ զիս չը ծաղրեր, Այն լուռ փո՛սն էր գերեզմանիս…։ Խումբ մը կնճիռ, բոյլ մը կայծակ, Դըժոխք մ՚անէծք խոցեց հոգեակս…։