Կը սիրեմ զքեզ
Ո՜հ, ո՞վ ես դու, սե՞ր, երկնային շո՞ւնչ կամ հո՞ւր,
Քու սև անո՜ւշ աչերդ չունի գիշերը,
Վարդը չունի քու լանջդ ամբիծ ձյունաթույր,
Լուսին չունի քու վարդագույն այտերը։
Ցայգն՝ աստղերուն փաղփուն, լուսնույն սիրադեմ,
Ցերեկն՝ ալյաց, ծաղկանց ժըպիտ մեկուն… գեթ.
Իսկ քեզ համար ես արցունքով կ՚աղոթեմ,
Դու չես շնորհեր նայվածք մ՚ինձ սև աչերեդ։
Արդյոք էա՞կ մ՚ես, թե երկնից զըվարթուն.
Կը նախանձին գեղույդ վըրա վարդ, լուսնակ,
Ձայնիկդ ապշած լըսելով քաղցր ու թրթռուն՝
Նոճյաց խորերն կը սգա լըռին լուսինյակ։
Այլ ի՜նչ քաղցր է, եթե ըլլամ ես զեփյուռ,
Եվ գըգվելով մազերդ խարտյաշ ու անոսր,
Տամ շունչս հուշիկ այտերուդ վրա վարդասփյուռ,
Սըրբեմ, եթե կա աչքերուդ մեջ արտոսր։
Պարտեզիդ մեջ իցի՜վ թե վարդ մ՚ըլլամ ես,
Եվ երբ դու գաս առավոտուն ժըպտով պերճ,
Որ քու այտերդ կարմիր գունովըս ներկես,
Թոռմիմ… փափկիկ ձեռքիդ մեջ տամ կյանքիս վերջ։
Երանի՜ թե վըտակ մ՚ըլլամ ես վըճիտ,
Եվ երբ հուշիկ նըստած մոտ իմ եզերքին՝
Պատկերանա հայելույս մեջ քու ժըպիտ,
Պըղտորելով կապույտ ալիքըս ցամքին։
Այլ ոչ, ա՛նգութ, եթե ունիս սիրահար,
Իցի՜վ թ՚անոր գերեզմանին վեմն ըլլամ,
Եվ հոն թափած դառն արցունքներդ ծըծեմ հար,
Ըզգամ դեմքդ… այլ ոչ, թեպետ վեմն, այլ կուլամ։
Ո՜հ, դու սիրե, գըգվե, ժպտե, Հայ աղջիկ,
Քեզի համար պիտի մեռնիմ, թո՛ղ պլպլուն
Արցունք մ՚հեղու դագաղիս վրա սև աչիկդ,
Տըխուր շիրմիս վերև երգե թո՛ղ պլպուլն։
Ո՜հ, ո՞վ ես դու, սէ՞ր, երկնային շո՞ւնչ կամ հո՞ւր,
Քու սեւ անո՜ւշ աչերդ չունի գիշերը,
Վարդը չունի քու լանջդ ամբիծ ձիւնաթոյր,
Լուսին չունի քու վարդագոյն այտերը։
Ցայգն՝ աստղերուն փաղփուն, լուսնոյն սիրադէմ,
Ցերեկն՝ ալեաց, ծաղկանց ժըպտիս, մէկուն… գէթ.
Իսկ քեզ համար ես արցունքով կ՚աղօթեմ,
Դու չես շնորհեր նայուածք մ՚ինձ սեւ աչերէդ։
Արդեօք էա՞կ մ՚ես, թէ երկնից զըւարթուն.
Կը նախանձին գեղոյդ վըրայ վարդ, լուսնակ,
Ձայնիկդ ապշած լըսելով քաղցր ու թրթռուն՝
Նոճեաց խորերն կը սգայ լըռին լուսինեակ։
Այլ ի՜նչ քաղցր է, եթէ ըլլամ ես զեփիւռ,
Եւ գըգուելով մազերդ խարտեաշ եւ անօսր,
Տամ շունչս յուշիկ այտերուդ վըրայ վարդասփիւռ,
Սըրբեմ, եթէ կայ աչքերուդ մէջ արտօսր։
Պարտէզիդ մէջ իցի՜ւ թէ վարդ մ՚ըլլամ ես,
Եւ երբ դու գաս առաւօտուն ժըպտով պերճ,
Որ քու այտերդ կարմիր գունովըս ներկես,
Թոռմիմ… փափկիկ ձեռքիդ մէջ տամ կեանքիս վերջ։
Երանի՜ թէ վըտակ մ՚ըլլամ ես վըճիտ,
Եւ երբ յուշիկ նըստած մօտ իմ եզերքին՝
Պատկերանայ հայելոյս մէջ քու ժըպիտ,
Պըղտորելով կապոյտ ալիքըս ցամքին։
Այլ ոչ, ա՛նգութ, եթէ ունիս սիրահար,
Իցի՜ւ թ՚անոր գերեզմանին վէմն ըլլամ,
Եւ հոն թափած դառն արցունքներդ ծըծեմ յար,
Ըզգամ դէմքդ… այլ ոչ, թէպէտ վէմն, այլ կու լամ։
Ո՜հ, դու սիրէ, գըգուէ, ժպտէ, Հայ աղջիկ,
Քեզի համար պիտի մեռնիմ, թո՛ղ պլպլուն
Արցունք մ՚հեղու դագաղիս վրայ սեւ աչիկդ,
Տըխուր շիրմիս վերեւ երգէ թո՛ղ պլպուլն։
