Կոկոն-ծաղիկք կույսին
1871
Լուսափըթիթ ու անարատ
Զույգ մ՚աշխարհներ ես տեսի
Ճառագայթից, բույրերու
Եվ փափկության ու լույսի։
Ո՜հ, չ՚է՛ նոցա պես անբիծ
Իտալական վեհ երկին,
Եթե չ՚ունին աստեղց բույլ,
Ամպ ու կայծակ ալ չ՚ունին։
Ո՜հ, հավիտյան միշտ կոկոն
Կարծես զույգ մը ծաղիկ են,
Բայց նըման կույս սրտերու՝
Կարի քաղցըր կը բուրեն։
Ձեռք կարկառել ս՚աշխարհաց
Ակնախըտիղ ու անտես՝
Հանդուգն ըլլալ է լոկ քան
Զ՚աշխարհակալն Արտաշես։
Ի՞նչպես արդյոք կերտեց Նա
Լուսագունդներս այս դողդոջ,
Նա աշխարհի քան ըզկերտ՝
Մտածեց ոգի տալն կընոջ։
Կը դողդողան իմ շուրթեր
Հըպիլ սիրո այդ խըռով
Կոկոն-ծաղկանց՝ խամրելու,
Արատելու երկյուղով։
Այլ որ շուրթերն հանդըգնի
Հըպել հրաշից այդ լույսե,
Կ՚երդնում յ՚աշխարհն աստեղաց,
Թե նա դա՛ր մը կը ծըծե։
Լուսափըթիթ ւ՚անարատ
Զոյգ մ՚աշխարհներ ես տեսի
Ճառագայթից, բոյրերու
Եւ փափկութեան ու լոյսի։
Ո՜հ, չէ՛ նոցա պէս անբիծ
Իտալական վեհ երկին,
Եթէ չունին աստեղց բոյլ,
Ամպ ու կայծակ ալ չունին։
Ո՜հ, յաւիտեան միշտ կոկոն
Կարծես զոյգ մը ծաղիկ են,
Բայց նըման կոյս սրտերու՝
Կարի քաղցըր կը բուրեն։
Ձեռք կարկառել ս՚աշխարհաց
Ակնախըտիղ ու անտես՝
Յանդուգն ըլլալ է լոկ քան
Զաշխարհակալն Արտաշէս։
Ի՞նչպէս արդեօք կերտեց Նա
Լուսագունդներս այս դողդոջ,
Նա աշխարհի քան ըզկերտ՝
Մտածեց ոգի տալն կընոջ։
Կը դողդողան իմ շուրթեր
Հըպիլ սիրոյ այդ խըռով
Կոկոն-ծաղկանց՝ խամրելու,
Արատելու երկիւղով։
Այլ որ շուրթերն յանդգնի
Հըպել հրաշից այդ լուսէ,
Կ՚երդնում յաշխարհն աստեղաց,
Թէ նա դա՛ր մը կը ծըծէ։
