Առ կույսն
Ո՜հ, մինչև ց՚ե՞րբ, ըսե՛, ո՛ կույս, հոգիս ըլլա գեղույդ գերի,
Եվ մինչև ց՚ե՞րբ թրթռան աղիք ցաված սրտիս և քնարի,
Լոկ համբուրիկ մ՚ուզեցի քաղել այտեդ մեկ թարմ վարդ,
Ճառագայթ մը խնդրեցի աչերեդ երկնազվարթ,
Զըլացար դու, անգո՜ւթ, վարդ մը դժգույն ճակտիս,
Եվ ճառագայթ մ՚այն անդունդին խոր սրտիս.
Ո՛չ, ես չեմ կրնար ապրիլ զուրկ գրկեդ,
Ծիծառնիկն ապրի դուրս բույնեն գեթ.
Տրտմալար քնարս զարնեմ ջախջախ,
Գոցեմ սիրտըս սիրաբախ…
Մնայք բարով, կո՛ւյս և քնա՛ր,
Կույսին տեղ լա՛ց, քա՛ր,
Ճակատս նըսեմ
Հանգչեցնեմ
Մաշող
Հող։
Ո՜հ, մինչեւ ց՚ե՞րբ, ըսէ, ո՛ կոյս, հոգիս ըլլայ գեղոյդ գերի,
Եւ մինչեւ ց՚ե՞րբ թրթռան աղիք ցաւած սրտիս եւ քնարի,
Լոկ համբուրիկ մ՚ուզեցի քաղել այտէդ մէկ թարմ վարդ,
Ճառագայթ մը խնդրեցի աչերէդ երկնազուարթ,
Զըլացար դու, անգո՜ւթ, վարդ մը դժգոյն ճակտիս,
Եւ ճառագայթ մ՚այն անդունդին խոր սրտիս.
Ո՛չ, ես չեմ կրնար ապրիլ զուրկ գրկէդ,
Ծիծառնիկն ապրի դուրս բոյնէն գէթ.
Տրտմալար քնարս զարնեմ ջախջախ,
Գոցեմ սիրտըս սիրաբախ…
Մնայք բարով, կո՛յս եւ քնա՛ր,
Կոյսին տեղ լա՛ց, քա՛ր,
Ճակատս նըսեմ
Հանգչեցնեմ
Մաշող
Հող։
