Պետրոս Դուրյան - Հայուհին

Աշնան մեջ էր, երեկո մը Վերադարձիս Յուսկյուտար¹, Օդը պարզ էր, հողմը մեղմիկ, Ծովուն ջուրերն ալ հանդարտիկ։ Շոգենավին սարավանդը Նըստած անկյուն մ՚առանձնակի՝ Ուշադրությամբ ես նույն օրվան Լըրագիրները կարդայի։ Մեկ մ՚ալ հանկարծ սանդուխեն Վեր ելնելու ոտնաձայն մը Շըփոթեց զիս և աչերս Դարձուցի դեպ յայն կողմը։ Հայուհի մ՚էր վեր ելնողն, Բարձրահասակ և գեղադեմ. Անցավ մոտես նե սիգաճեմ, Նստավ անկյուն մ՚ինձ դեմ առ դեմ։ Ո՜հ, կարծես թե նե երկնային Զըվարթուն մ՚էր վար իջած՝ Լույս սփռելու, սեր բուրելու, Խըռովելու սրտերն այրած։ Այլ չըգիտեմ թե ինչո՞ւ Կրկին աչերըս հառած՝ Իմ թերթիկիս վըրա միշտ՝ Սիրտս էր ամբողջ խըռոված։ Մինչև մեկ մ՚ալ նավաստին Խռպոտ ձայնով մը գալով մոտ, Ըսավ. «Հասանք Յուսկյուտար, Ալ ի՞նչ նստեր ես դու հոդ»։ Վեր վերցուցի աչերըս, Ոչ ոք տեսի մեջ նավին. Մինակ էինք երկուքնիս, Մեկ մ՚ես, մեկ մ՚ալ… նավաստին։

Աշնան մէջ էր, երեկոյ մը Վերադարձիս յԻւսկիւտար, Օդը պարզ էր, հողմը մեղմիկ, Ծովուն ջուրերն ալ հանդարտիկ։ Շոգենաւին սարաւանդը Նըստած անկիւն մ՚առանձնակի՝ Ուշադրութեամբ ես նոյն օրուան Լըրագիրները կարդայի։ Մէկ մ՚ալ յանկարծ սանդուխէն Վեր ելնելու ոտնաձայն մը Շըփոթեց զիս եւ աչերս Դարձուցի դէպ յայն կողմը։ Հայուհի մ՚էր վեր ելնողն, Բարձրահասակ եւ գեղադէմ. Անցաւ մօտէս նէ սիգաճեմ, Նստաւ անկիւն մ՚ինձ դէմ առ դէմ։ Ո՜հ, կարծես թէ նէ երկնային Զըւարթուն մ՚էր վար իջած՝ Լոյս սփռելու, սէր բուրելու, Խըռովելու սրտերն այրած։ Այլ չըգիտեմ թէ ինչո՞ւ Կրկին աչերըս յառած՝ Իմ թերթիկիս վըրայ միշտ՝ Սիրտս էր ամբողջ խըռոված։ Մինչեւ մէկ մ՚ալ նաւաստին Խռպոտ ձայնով մը գալով մօտ, Ըսաւ. «Հասանք յԻւսկիւտար, Ալ ի՞նչ նստեր ես դու հոդ»։ Վեր վերցուցի աչերըս, Ոչ ոք տեսի մէջ նաւին. Մինակ էինք երկուքնիս, Մէկ մ՚ես, մէկ մ՚ալ… նաւաստին։