Պետրոս Դուրյան - Ի դիմավորություն Ամեն. Հայրիկին

Ո՞վ է որ գա մեզ ճեղքած օդն, ալին, Ճակտին վրա գոհարք, աստեղք կը փայլին. Թագավո՞ր մ՚է Հայ, որ ցատկեց շիրմեն,— Ո՛չ, դեմքը վառողք արցունք՝ ըսպի են. Նա կ՚արհամարհե ծիրանի, փառքեր,     Նա սև է հագեր։ Նա մեր Հայ եղբարց արցունքն է քավեր, Ցույց կուտա մեզի արյուն ու ավեր, Դյուցա՞զն մ՚է, որ դո՜ւրս թըռավ դամբանեն, Ո՛չ, թուր չ՚է՛ ձեռքն, այլ խաչ բռներ արդեն, Չը ցայտեր աչքեն շանթեր, այլ սե՛ր, գո՛ւթ.     Դողա անկե Քուրդ։ Նա կուգա Հայոց կարմիր մարգերեն, Ազատեց Քրդեն հեգ Հայ գերիներն, Խաչափայտով մը պանծացավ հաղթող, Հնչեցուց ի Հայս ազատության փող, Տեսե՛ք, քուրձ հագեր, կարծես ինք դիակ,     Բայց սիրտն է կըրակ։ Գա Մասյաց սարեն, նա ձախն ու աջը Մովսեսի քընարն՝ Ղևոնդի խաչը, Աստղի մը նայվածք, քընարի մը ձայն, Աղյաց խորերեն կը սիրե նա Հայն. Դեռ չը ճանչցա՞ք զ՚այն, ճակա՛տք վըշտակոծ,     Հրեշտակն է Հայոց։ Ահա կը հնչե նորա հեշտ սըրինգ, Արձագանք կուտան Հայոց դաշտք, լերինք, Երթանք իր շուրջը, Հայե՛ր արտալած, Չը խաբեր, մատներ նա մեզ օտարաց, Չը սիրեր ոսկի, փառք ու վատ մարդիկ,     Հայուն է Հայրիկ։ Գլխիկը դըրած սըգավոր սըքեմ, Չը թափիր ճակտեն դեռ ալիք վըսեմ, Բայց իր դիմաց վրա կանուխ են փթթած Անցքի ու վշտի խորշոմներ միշտ թաց. Միակ վարձք մ՚ունի՝ այն է կոչել զ՚ինք     «ԽՐԻՄՅԱՆ ՀԱՅՐԻԿ»։

Ո՞վ է որ գայ մեզ ճեղքած օդն, ալին, Ճակտին վրայ գոհարք, աստեղք կը փայլին. Թագաւո՞ր մ՚է Հայ, որ ցատկեց շիրմէն,— Ո՛չ, դէմքը վառողք արցունք՝ ըսպի են. Նա կ՚արհամարհէ ծիրանի, փառքեր,     Նա սեւ է հագեր։ Նա մեր Հայ եղբարց արցունքն է քաւեր, Ցոյց կու տայ մեզի արիւն ու աւեր, Դիւցազ՞ն մ՚է, որ դո՜ւրս թըռաւ դամբանէն, Ո՛չ, թուր չէ՛ ձեռքն, այլ խաչ բռներ արդէն, Չը ցայտեր աչքէն շանթեր, այլ սէ՛ր, գո՛ւթ.     Դողայ անկէ Քուրդ։ Նա կու գայ Հայոց կարմիր մարգերէն, Ազատեց Քրդէն հէգ Հայ գերիներն, Խաչափայտով մը պանծացաւ յաղթող, Հնչեցուց ի Հայս ազատութեան փող, Տեսէ՛ք, քուրձ հագեր, կարծես ինք դիակ,     Բայց սիրտն է կըրակ։ Գայ Մասեաց սարէն, նա ձախն ու աջը Մովսէսի քընարն՝ Ղեւոնդի խաչը, Աստղի մը նայուածք, քընարի մը ձայն, Աղեաց խորերէն կը սիրէ նա Հայն. Դեռ չը ճանչցա՞ք զայն, ճակա՛տք վըշտակոծ,     Հրեշտակն է Հայոց։ Ահա կը հնչէ նորա հեշտ սըրինգ, Արձագանգ կու տան Հայոց դաշտք, լերինք, Երթանք իր շուրջը, Հայե՛ր արտալած, Չը խաբեր, մատներ նա մեզ օտարաց, Չը սիրեր ոսկի, փառք ու վատ մարդիկ,     Հայուն է Հայրիկ։ Գլխիկը դըրած սըգաւոր սըքեմ, Չը թափիր ճակտէն դեռ ալիք վըսեմ, Բայց իր դիմաց վրայ կանուխ են փթթած Անցքի ու վշտի խորշոմներ միշտ թաց. Միակ վարձք մ՚ունի՝ այն է կոչել զինք     «ԽՐԻՄԵԱՆ ՀԱՅՐԻԿ»։