Պետրոս Դուրյան - Հեծեծմունք

Ո՜հ, երկնքի ժապավեններ՝ Ճառագայթնե՜ր՝ միացուցած Էին սրտերը մեր միմյանց՝ Մեր սրտերը սիրանըվեր։ Նոքա միմյանցս համար քանի՞ Էին անհո՜ւն բա՛ց մատյաններ, Հոն ամեն բառ խորքը մը ուներ Իր ներքևը սիրո, ցավի։ Ո՜հ, կը հիշե՞ս, Չամլըճայի Սարը նստած լո՜ւռ մըխայինք, Ուր շուք տային մեզի նոճիք՝ Սև հովանոցք վշտահարի։ ԸՍթամպոլի կապույտ գոտվույն՝ Վոսփորի ծուփը դիտեինք, Ուսկից և մերթ զ՚անամպ երկինք.— Ո՛, ախորժնե՜ր լուռ մեր հոգվույն։ Այն հյուսկենները երկնքին՝ Այն ամպերը ձյունաթորմի՝ Մինչ երեկո, ո՜հ, մի առ մի Մեր նայվածքը գըրավեին։ Չ՚էինք խոսեր, խոսքն մեր հոգվոց Անհունությունը կը պղծեր, Մենք զերթ երկու տժգույն բոցեր Իրարու մեջ կ՚այրեինք սոսկ։ Մեր հոգիքը նոճիներու Թուխ թիթեռներ էին տրտում, Սև՜ ծըծեինք՝ սո՜ւգ անհատնում, Նայեինք միշտ երկրես հեռու։ Անհուսությո՜ւն, գերեզմանի Այդ սև կաթը շատ ըմպեցինք, Քեզ հափրեցուց այդ ըմպելիք, Եղար երկնից տժգույն որդի։ Քու դալուկըդ՝ զիս ցավցուց շա՜տ, Եվ նայվածքըդ վերջին նըվաղ՝ Զ՚որ ուղղեցիր ինծի, ավա՜ղ, Բևեռացուց յ՚իս հիշատակդ։ Երջանի՞կ ես հոդ թե թշվառ, Զվարթնո թևով լուր մ՚ինձ ղրկե, Ա՜հ, այս աշխարհն միշտ տաղտուկ է… Ցավերու մեծ մայր մ՚է աշխարհ։ Ո՜հ, եթե հոդ ծառի մը շուք Կա և նորա քով մեկ վըտակ, Եթե կա հոդ սե՜ր անապակ, Կան ազատ օդ, ազատություն։ Ո՜հ, կը թոթվեմ ես այս աղտոտ Ձորձն հոգվույս՝ կյանքս՝ մինչ իսկ այսօր, Հող կը հագնիմ, հո՜ղ սըգավոր… — Ա՛հ, ուզածներս, Վա՛րդան, կա՞ն հոդ…։

Ո՜հ, երկնքի ժապաւէններ՝ Ճառագայթնե՜ր՝ միացուցած Էին սրտերը մեր միմեանց՝ Մեր սրտերը սիրանըւէր։ Նոքա միմեանցս համար քանի՞ Էին անհո՜ւն բա՛ց մատեաններ, Հոն ամէն բառ խորք մը ունէր Իր ներքեւը սիրոյ, ցաւի։ Ո՜հ, կը յիշե՞ս, Չամլըճայի Սարը նստած լո՜ւռ մըխայինք, Ուր շուք տային մեզի նոճիք՝ Սեւ հովանոցք վշտահարի։ ԸՍթամպոլի կապոյտ գօտւոյն՝ Վոսփորի ծուփը դիտէինք, Ուսկից եւ մերթ զանամպ երկինք.— Ո՛, ախորժնե՜ր լուռ մեր հոգւոյն։ Այն հիւսկէնները երկնքին՝ Այն ամպերը ձիւնաթորմի՝ Մինչ երեկոյ, ո՜հ, մի առ մի Մեր նայուածքը գըրաւէին։ Չէինք խօսեր, խօսքն մեր հոգւոց Անհունութիւնը կը պղծէր, Մենք զերթ երկու տժգոյն բոցեր Իրարու մէջ կ՚այրէինք սոսկ։ Մեր հոգիքը նոճիներու Թուխ թիթեռներ էին տրտում, Սե՜ւ ծըծէինք՝ սո՜ւգ անհատնում, Նայէինք միշտ երկրէս հեռու։ Անյուսութի՜ւն, գերեզմանի Այդ սեւ կաթը շատ ըմպեցինք, Քեզ յափրեցուց այդ ըմպելիք, Եղար երկնից տժգոյն որդի։ Քու դալուկըդ՝ զիս ցաւցուց շա՜տ, Եւ նայուածքըդ վերջին նըւաղ՝ Զոր ուղղեցիր ինծի, աւա՜ղ, Բեւեռացուց յիս յիշատակդ։ Երջանի՞կ ես հոդ թէ թշուառ, Զուարթնոյ թեւով լուր մ՚ինձ ղրկէ, Ա՜հ, այս աշխարհն միշտ տաղտուկ է… Ցաւերու մեծ մայր մ՚է աշխարհ։ Ո՜հ, եթէ հոդ ծառի մը շուք Կայ եւ նորա քով մէկ վըտակ, Եթէ կայ հոդ սէ՜ր անապակ, Կան ազատ օդ, ազատութիւնք։ Ո՜հ, կը թօթուեմ ես այս աղտոտ Ձորձն հոգւոյս՝ կեանքս՝ մինչ իսկ այսօր, Հող կը հագնիմ, հո՜ղ սըգաւոր… — Ա՜հ, ուզածներս, Վարդա՛ն, կա՞ն հոդ…։