«Հովերը կախել են ականջները իրենց…»
(VIII)
«Մուտք» ժողովածու · «Սոնետներ» · 1948
Հովերը կախել են ականջները իրենց,
Թփերը խշշում են մեղմիկ ու թեթև…
Հուզմունքը՝ խոհի հետ,- նժույգով անթև
Ծեծում է դարպասն իմ — սմբակներով հենց…
Գոց է իմ դարպասը… Ես էլ չեմ բացում…
Խրխինջ է արձակում նժույգը արձակ…
Ես չեմ կասկածում, թե գործել եմ հանցանք
Անզգույշ իմ գրչով, կարևոր հարցում…
Ու հանկարծ նժույգը թռչում է կողի՝
Դարպասի այս կողմը,- թռիչքով ահեղ,
Աչքերը՝ սոնետիս առաջին տողին…
Ես նոր եմ հասկանում… նժույգը անմեղ -
Խենթացած խոլ ուժից անսանձ կրքերի,
Հովերը կարծել է մի ինչ-որ ջորի…
