Թռուցիկ երգեր

Մտքեր խա՞կ, թե՞ հասուն,-
Ո՞ւմ է պետք երգի մեջ։
(Մի կտոր հանածո ոգի է հարկավոր,
Մի պատառ կախարդանք,

Քամին է երգում ինչ-որ եղանակ,
Որ Բեթհովենին պատիվ կբերեր։
Մութ հորիզոնին աղոտ այգալույս
Մի ռեմբրանդյան նորահայտ նկար։

Ո՜ւշ-ո՜ւշ են գալիս, բայց ո՛չ ուշացած.
Ծնվում են նրանք ճի՛շտ ժամանակին։
Եվ ժամանակից առաջ են ընկնում,
Դրա համար էլ չեն ներում նրանց։

Արարատի պես — Ոտքերը՝ հովտի ջերմությամբ վառած,
Կատարը՝ սառած։
Տիեզերական հրթիռի նման — Բոցը՝ դեպի ետ,
Գլուխը՝ առաջ։

Առանց հայելու էլ ես ինձ տեսնել գիտեմ
Ծառաբնի՛ վրա, քո ափի՛ մեջ։
Եվ այդ վայրկյաններին ես ինձ դուր եմ գալիս,
Ինչպես դուր է գալիս ինձ իմ տղան։

Արշալույսից առաջ քունն ավելի խորն է։
Նահանջած են լինում մղձավանջներն արդեն։
Օդը երազներ է տեղափոխում,
Դեռ ձև ու կերպ չառած նոր երազներ պես-պես՝

Պոկված անտառից՝
Մենակ ու մռայլ,
Մի ծառ է ցցվել բարձունքի վրա։
Ինչպե՜ս չի սիրում անտառը նրան,

Շրթերիս վրա խոսքեր են դողում՝
Խոսքեր արտառո՛ց,
Իմաստազրկվա՛ծ,
Հնացա՜ծ խոսքեր.

Ա՜յ թե ճանաչել,
Ա՜յ թե իմանալ ընդերքն ու հողը,
Բայց ո՛չ թե ինչ-որ երկրաբանի պես՝
Ծակելով հողի կողը

Ասում են, թե միանգամից կյանքում ոչի՜նչ չի կատարվում.
Միանգամից ո՛չ մի կարպետ և ո՛չ մի գորգ չի պատըռվում,
Միանգամից բերդ չի շինվում ու չի քանդվում միանգամից,
Միանգամից ձյուն չի գալիս և չի փչում անգամ քամին։

Ձորից թռչելիս,
Ժայռից ցատկելիս,
Որպես կենդանի — շնչող արարած,
Նա խեղանդամվում

Քո կյանքը ապարդյուն անցավ․—
Անօգո՛ւտ, իզո՜ւր տեղ կորար,
Ինչպես որ բաց ծովի վրա
Տեղացող անձրևը վարար.

Մեկը լալիս է նորածընի պես՝
Ճչում է, սակայն… արցունքներ չկան։
Մեկն էլ բերանից ծպտուն չի հանում,
Բայց արցունքներն են շիթ-շիթ լճանում։

Անհարմար է բոբիկ քայլել,
Այս կոշիկն էլ շատ է նեղում։
Ինչպե՞ս քայլել առանց ուղու,
Այս ճամփան էլ շատ է շեղում։

Իմ սևության համար դու արևի՛ն դիմիր,
Պայծառության համար՝ ի՛նձ միմիայն,
Իսկ ես պիտի դիմեմ այն հորթ-արջառներին,
Որ չեն դարձել դեռ եզ,

Ծերունի թեղին ու ջահել թխկին,
Թեքվելով իրար
Եվ արև տալով
Իրենց ստվերում դողացող ծաղկին՝

Գիշերն ունի ամե՜ն բանի թույլտըվություն։
Իսկ ես չունե՞մ։
…Ու ջնջում եմ
Էլեկտրական լամպագըրի այն խորհուրդը,