Հիշատակ
1902
Գիշերն է լուռ, մութը պատած է չորս դին.
Մըտածում մը կը սավառնի վեր, ետին,
Ստվերամած ու մթասքող ամպերուն.
Եվ կիսատված խորհուրդներս թեւ կ՚առնուն.
Մտածում մը կը սավառնի վեր, հեռո՜ւն,
Խորհրդավոր քողարկումի մութին տակ.
Ու աչքերս խորհրդամած, սեւեռուն,
Բյուր խորհուրդներ կը բերեն ինձ անհատակ.
Խորհրդավոր քողարկումի մութին տակ
Լուռ անձկություն մը կը պրկե զիս հանկարծ.
Կ՚արթըննա մեջըս բյուրավոր հիշատակ։
Լուռ անձկություն մը կը պրկե զիս հանկարծ.
Մութը խորին, ու բույլ մ՚անշեջ հիշատակ
Սարսուռներով կը համակեն զիս հանկարծ։
1902, Հունիս
Միսաք Մեծարենցն ունի «Հիշատակ» վերնագրով ևս մեկ բանաստեղծություն՝ «Սիրերգ» ենթավերնագրով («Մութ ըստվերներ, ծավի լույսեր ցիրուցան…»)։
