Հովհաննես Թումանյան «Ա՜խ, ես երանի...»

Ա՜խ, ես երանի Կայծա՜կ լինէի, Որոտ-ճայթյունով Մըռայլ ամպերից Ժայթքեի ըմբոստ, Զարկեի ուժգին, Պատռեի խավար Կամարը երկնի, Ցույց տայի մարդուն Գաղտնիքը վերին, Որ տեսներ՝ այնտեղ Ի՞նչ բան կա ահեղ, Կամ ո՞վ է նըստած, Եվ ո՞ւր է աստված․․․