Հովհաննես Թումանյան - Ե՛տ չեկավ

…Ես այսօր մեռա հին անտառում,
Շուքերի ներքո կաղնենու հին,
Ինձ վրա լացին բարակ առուն
Եվ բարակ խոտը ցողն աչերին։

Ա՜խ, իմ սիրուս վառ գարունը թոշնեցավ,
Զառ վարդերս կոկոններում մընացին.
Դալար սրտիս սուրբ արցունքը քարացավ
Ու ծանրացավ սրտիս վրա դառնագին։

Ա՜խ, իմ սիրտըս, վա՜խ, իմ սիրտըս
Օրուց-մանկուց հալավ-մաշավ…
Աշխարհ մտա, վարդ սիրեցի,
Անսեր վարդը սիրտըս ծակեց.

«Ա՜խ, կանանչներ, դուք արևերես ելաք,
Յարաբ բալես ե՞րբ կելնի բանտեն…»
Կըռունկները շարա՜ն — շարա՜ն
«Կը՜ռռ, կը՜ռռ» կանչին ու եկան.