Ղազարոս Աղայան - Լուսնահաչ

— Հայրի՛կ, ինչո՞ւ մեր Բողարը Միշտ հաչում է լուսնի վրան. Մի՞թե պայծառ լուսնիակը Մեկ վնա՞ս է տալիս նըրան։ — «Ո՛չ, որդյակ իմ, ոչ թե վնաս, Այլ լույս, միայն լույս է տալիս, Իսկ շանն՝ իբրև գայլի ցեղի՝ Լույս գիշերը դուր չի գալիս։ Բայց լուսինը խոմ չըգիտե՞, Որ իր վրա հաչողներ կան,— Նա լուռ ու մունջ՝ բակ բոլորած՝ Շարունակում է իր ճանպան։ Մենք էլ, որդյա՛կ, լուսնի նման Պետք է լույս տանք մութ աշխարհին, Եվ համարենք թե չենք լսում Մեզ վըրա զուր հաչողներին»։