Անցնել բովանդակությանը

Հովվի անկողինը

1882

Սարի լանջն է մահճակալ, Չեչոտ քարը՝ գլխակալ. Մի հին կապերտ ուսերին,— Այս է հովվի անկողին։ Երբ անձրև է կաթկաթում Եվ կապերտը՝ թըխկթըխկում, Հովիվն անուշ քնի մեջ Քաղցըր երազ է տեսնում, Եվ խնդում, ծիծաղում. Ուխա՜յ, ուխա՜յ, սիրո՛ւն հովիվ, Քունդ անո՜ւշ…

Ստեղծագործության մասին

Ղազարոս Աղայանի «Հովվի անկողինը» բանաստեղծությունը (1882) մանկականի և հովիվի մասին։

Հովվի անկողինը սարի լանջն է, բարձը՝ չեչոտ քարը, ծածկոցը՝ մի հին կապերտ։ Անձրևը կաթկթում է, կապերտը թխկթխկում, իսկ հովիվը քաղցր երազ է տեսնում ու ծիծաղում։ Աղքատության պատկերն այստեղ ոչ թե խղճահարության, այլ նախանձելի անուշ քնի պատկեր է։

Ստեղծագործությունը պարունակում է 11 տող՝ 4-7 տողանոց տներով։

Ժանր Բանաստեղծություն
Գրության թվական 1882 թ.
Ժողովածու
Տողերի թիվ 11