«Եվ սերըդ սիրտըս կարևեր խոցեց…»
1903
Եվ սերըդ սիրտըս կարևեր խոցեց,
Վերքիս այս, քո՛ւյր իմ, դեղ — դարման չըկա.
Սիրուս արցունքով աշխարհ թաթախվեց,
Բայց դո՛ւ մնացիր օտա՛ր, անըզգա…
Եվ ո՛ւր լինում եմ, քո սերն եմ երգում,
Սիրտըս դեպի քեզ թռչում է հավերժ.
Ուրիշին գըրկած՝ ես քեզ եմ զգում,
Ուրիշի գրկում, — բայց քոնն եմ հավե՛րժ…
Եվ դու հավիտյան անհաս աստղի պես
Ինձնից հեռո՜ւ ես, ինձնից հեռո՜ւ ես…
1903
