Ավետիք Իսահակյան - «Վերջին հորձա՛նք իմ ցնորքի…»

1927

Վերջին հորձա՛նք իմ ցնորքի, Գրոհ տվիր կյանքիս վերջին, Ձեռիդ անհուն բաժակ ոսկի՝ Արբեցումի հրով վերջին։ Սեգ մազերդ օձախռիվ Խճըճեցին ուղիս վերջին. Անհագ հոգիս լցվեց լրիվ Մահասրսուռ սիրով վերջին։ Արյունս հիմի աչքս առած՝ Դեմդ եմ կանգնել դողով վերջին. Սիրտս փռված՝ սիրուդ առաջ, Մահ խոցեցիր սրով վերջին…

1927, Երևան

Թեմաներ
Սիրո մասին Իսահակյանը սիրո մասին Մահվան մասին Իսահակյանը մահվան մասին Կյանքի մասին Իսահակյանը կյանքի մասին

Ստեղծագործության մասին

Ավետիք Իսահակյանի «Վերջին հորձա՛նք իմ ցնորքի…» բանաստեղծությունը (1927) սիրո և մահվան մասին։

Ստեղծագործությունը պարունակում է 12 տող՝ բաժանված 3 քառատող տների։

Ժանր Բանաստեղծություն
Գրության թվական 1927 թ.
Ժողովածու —
Տողերի թիվ 12

Ձեզ կարող է դուր գալ

Աշոտ Գրաշի Աշոտ Գրաշի

Գարուն Երևան

Գարո՛ւն Երևան, սիրո՛ւն Երևան,
Վարդեր ես ճամփիս փռում, Երևա՛ն,
Ուր էլ գնամ, ուր էլ մնամ
Քեզ եմ հավիտյան սիրում, Երևա՛ն։
Երևանհայրենիք +2
Աշոտ Գրաշի Աշոտ Գրաշի

«Ես այսօր մեռա հին անտառում…»

…Ես այսօր մեռա հին անտառում,
Շուքերի ներքո կաղնենու հին,
Ինձ վրա լացին բարակ առուն
Եվ բարակ խոտը ցողն աչերին։
մահբնություն +1
Աշոտ Գրաշի Աշոտ Գրաշի

Սիրո մեղեդի

Հայուհի գեղեցիկ,
Այս բարդու շվաքում,
Իմ հոգին գերեցին
Աչքերդ երկնագույն։
սերկարոտ +1
Ավետիք Իսահակյան Ավետիք Իսահակյան Պոեմ · 1911

Աբու-Լալա Մահարի

Աբու-Լալա Մահարին,
Հռչակավոր բանաստեղծը Բաղդադի,
Տասնյակ տարիներ ապրեց
Խալիֆաների հոյակապ քաղաքում,
միայնությունտխուր +4