Ավետիք Իսահակյան «— Պարզըկա գիշե՜ր……»

— Պարզըկա գիշե՜ր… Աստղերն երկնքում լուռ պսպղում են, Շողերը լուսնի դիպել են սարի Ձյունոտ կողերին — կողերը ցոլում, Պեծին են տալիս։ Քամին ցրտաշունչ Թևերը փռած փնչում է, թռչում, Երկիրը սառած ճաքում-ճաքճքում, Ձյան հատիկներով կուրծքը քարափի Ծեծում ու ծեծկում… Անծա՜յր ճանապարհ… Առա՜ջ եմ գնում — ո՞ւր, — ես չըգիտեմ, Սառո՜ւյց ու ձմե՜ռ. Առաջ եմ գնում անհո՛ւյս, անընկե՛ր, Քամի ու գիշե՛ր… — Ա՜խ, եթե հանկարծ հույսըս շողշողար, — Նա ինձ ողջունե՜ր…