Նոր տարու գիշերը
1920
Գիշերվա կեսին զանգակատնից
Հնչեց նոր տարվա ժամը ցնծալից։
Անցավ հին տարին, անցել է ինչպես
Մի հավերժություն մինչև այս րոպես,
Մի հավերժություն անհուն, անսահման,
Որ չքացել է ոչընչի նըման։
Եվ բեռնավորված հույսով ու վախով՝
Մեռավ հին տարին իր հետ թաղելով
Ապարանքները իմ երազանքի,
Որ շինել էի միշտ ժամանակի
Քանդվող ծովափին…
Եվ ի՜նչ կա այսօր,
Կանգնել եմ մենակ և ուղեմոլոր՝
Ու միտք եմ անում — չըքացավ անդարձ
Հրճվանքը կյանքիս, և՛ վիշտը մնաց
Սրտիս հատակում, ինչպես սև մըրուր…
Կանգնել եմ հիմա անհույս և թափուր՝
Աչքերըս սուզած խավար անհայտում
Գալիք օրերի, — ականջ եմ դընում
Զանգակատնից խորին գիշերին
Նոր տարվա ժամի հընչող զարկերին,
Որ ինչպես սըրի հարվածներ բեկ-բեկ
Կտրում են կյանքիս թելերը մեկ-մեկ…
1920, Ժընև
