Ավետիք Իսահակյան «Մռայլ բանտիս նեղ լուսանցքից…»

Մռայլ բանտիս նեղ լուսանցքից Աստղեր տեսա հեզաչյա, Որ սըգավոր ու թախծալից Նայում էին ինձ վըրա։ Մայրըս, քույրըս միտըս ընկան, Որ հայրերիս սուրբ հողում Ինձ կըհիշեն ու լուռ կուլան Աստղերի հետ հե՛զ, տըրտո՛ւմ…