Ավետիք Իսահակյան «Մեր կյանքի ամեն վայրկյանը անցնող…»

Մատյանն ահա՝ զոր խոստացա… Երբ գըտնես
Հոն դարերու կյանքին Երազն, անհատակ,
Եվ Բագոսի քըրմուհիներ վարդերես
Որ կը պարեն բըլուրին վրա, լուսնին տակ,

Պատանի էր, հովերուն, ալիքներուն մեջ մեծցած,
Իր հայրենիքն օվկիանն էր, և նավը իր օրորոց։
Քամին հավետ կը լիզեր կուրծքն արևեն թըխացած.
Նըստած էր ա՛ղը ծովուն ճակատին վրա քրտնազօծ։

Այսքան տարի այս երգերով միտք եմ անում, ի՞նչ արի,
Այս երգերով, այս վերքերով ինչ որ արի՝ շատ արի,
Ես իմ մահը հազար տարով դուրս վանեցի աշխարհից,—
Թեկուզ հազար երազ լինի՝ արթուն վիշտս նինջ արի։

Ծովի երեսն է փրփուրը ելնում,
Փայլփլում մի պահ, իբր մարգարիտ,
Մինչ մարգարիտը խորքում է լինում,
Խորից է ծնվում գանձը ճշմարիտ։