Ավետիք Իսահակյան Մահը

Գիշերվան մեջ, փողոցներեն ամայի
Կ'անցնի սարսափ մը թևին հետ հովերուն,
Եվ բարտիներն անհունորեն կը սարսռան
Աստղերուն մեջ ընկըղմած։

Ամարվան քա՜ղցր գիշեր, գլուխը կամին վրա դրած՝
Աշխատանքի սուրբ Ոգին Կալերուն մեջ կը նընջե։
Կը լողա մեծ Լռությունն աստղերուն մեջ ծովացած։
Անհունը՝ բյուր աչքերու թարթափով՝ զի՛ս կը կանչե։

Աղբյուրի մեջ մի մարալ
Շուքն է տեսել եղնիկին —
Ու ման կուգա միալար
Մուրիկ-մուրիկ եղնիկին։

Աչերդ՝ սև-հուր,
Հոգիս են կիզում,
Մազերդ՝ սև-սուր,
Սիրտս են թրատում։