«Հոգնած եմ, անտա՛ռ, հոգնա՛ծ, ուժասպառ…»
1892
Հոգնած եմ, անտա՛ռ, հոգնա՛ծ, ուժասպառ,
Խորտակված կրծքումս էլ չի բըռնկվում
Հոգիս թըռցնող սերը բոցավառ…
Ա՜խ, մայրի անտառ, քո մենիկ գրկում
Քընել եմ ուզում — անհո՛գ ու անդո՛րր.
Եվ թո՛ղ քո անո՜ւշ, թովիչ սոսափյուն
Խոնջացած հոգուս մըրմընջա օրո՛ր.
Եվ առվի խոխո՛ջ, ծառերի ստվե՜ր
Կախարդեն ուշքըս ինքնամոռացման
Չըքնա՜ղ երազով…
1892, Ղազարապատ
