«Հոգի կուտամ, հոգի տու՛ր ինձ…»
1892
Հոգի կուտամ, հոգի տու՛ր ինձ,
Իմ նազելի աչագեղ։
Սիրտըս — սև արտ, սերդ — ալ վարդ,
Թո՛ղ բողբոջի նա այնտեղ.
Սիրտըս — գիշեր, սերդ — վառ աստղ,
Թո՛ղ շողշողա նա այնտեղ…
1892, Իգդիր
Ձեզ կարող է դուր գալ
Դանիել Վարուժան Առաջին մեղքը
Ձորերուն մեջ, սարերուն վրա կ'արածեր
Ան ամեն օր ուլն իր կապույտ աչերով.
Ոտքերը մերկ էին և միշտ ալ վըստահ
Մեն մի քայլին՝ շուշան վրա կոխելու։
Ան ամեն օր ուլն իր կապույտ աչերով.
Ոտքերը մերկ էին և միշտ ալ վըստահ
Մեն մի քայլին՝ շուշան վրա կոխելու։
մեղքկիրք +1
Դանիել Վարուժան 1902 Ցայգերգ
Իղձերս ամեն, խոստումներս ալ ճըշմարիտ՝
Հույսով մը լի, ոտքիդ առջև դըրի ես.
Չը զըլացա քիչ ո՛չ հառաջ, ո՛չ ժպիտ.
Բայց, ա՜հ, երբեք չը ճանչցավ զիս սիրտըդ վես։
Հույսով մը լի, ոտքիդ առջև դըրի ես.
Չը զըլացա քիչ ո՛չ հառաջ, ո՛չ ժպիտ.
Բայց, ա՜հ, երբեք չը ճանչցավ զիս սիրտըդ վես։
սերմերժում +1
Դանիել Վարուժան Ճիվաղը կանցնի
Գիշերվան մեջ, փողոցներեն ամայի
Կ'անցնի սարսափ մը թևին հետ հովերուն,
Եվ բարտիներն անհունորեն կը սարսռան
Աստղերուն մեջ ընկըղմած։
Կ'անցնի սարսափ մը թևին հետ հովերուն,
Եվ բարտիներն անհունորեն կը սարսռան
Աստղերուն մեջ ընկըղմած։
մահժանտախտ +2
Դանիել Վարուժան Գրգանք
Անոր որ պիտի գա…
Ափը լճակին մենավոր՝
Ուր տընակս իմ կախարդորեն շիներ եմ՝
Ձեռն ի ծընոտ ըսպասեցի իր գալուն։
Ափը լճակին մենավոր՝
Ուր տընակս իմ կախարդորեն շիներ եմ՝
Ձեռն ի ծընոտ ըսպասեցի իր գալուն։
կիրքսեր
Ստեղծագործության մասին
Ժանր Բանաստեղծություն
Գրության թվական 1892 թ.
Ժողովածու —
Տողերի թիվ 6