«Հեռավոր ծովի լռիկ ափերում…»
1908
Հեռավոր ծովի լռիկ ափերում
Խոր վերքը սրտիս ընկած էի ես.
Անգըղն էր ժայռին կտուցը սրում,
Շուրջս ամայի՝ գերեզմանի պես։
Եվ տեսնում էի զմրուխտ ջրերով
Մի նավ էր սահում օրոր ու շորոր.
Բախտի հովերով, ծուփ — ծուփ թևերով՝
Գըգվելով նիրհած ալիքներն անդորր։
Եվ երգում էին ոսկեղեն նավում,
Երբեմն ուրախ՝ անունըս տալիս,
Բայց մեկը տխուր ինձ էր երազում,
Անուշ աչերով վրաս էր լալիս…
1908, Ղազարապատ
