«Ես գիտե՜մ, գիտե՛մ, որ կյանքիս շեմքից…»
1903
Ես գիտե՜մ, գիտե՛մ, որ կյանքիս շեմքից
Խոր տառապանքն է ինձ բաժին ընկել,
Եվ թե՝ առանց վիշտ, և՛ թույն, և՛ թախիծ
Անկարելի է անհունը գրկել։
Թո՛ղ վիշտս լինի անեզր ու հավերժ,
Ես չեմ երկնչում դժխեմ տանջանքից.
Միայն թե մնա հավատս անեղծ
Թե՛ դեպի միտքը և թե՛ դեպի ինձ։
Եվ առագաստներս ես լայ՜յն կբանամ,
Կըլողամ վերև՝ հոսանքին ընդդեմ.
Այրված հոգուցս նո՛ր խոսքեր կըտամ,
Ինչպես բյուրեղներ, մաքո՛ւր ու վսե՛մ…
1903
Թեմաներ
