«Ձմեռն անցավ, եկավ գարուն…»
1902
Ձմեռն անցավ, եկավ գարուն,
Հալավ բարձրիկ սարերու ձուն,
Ճամփա բացվավ ղարիբներուն։
Իմ ղարիբեն խաբար չի գա.
Աչքս ճամփին՝ դադար չըկա։
Ղարիբ երկիր ամպ ու մշուշ,
Իմ ղարիբի սիրտն է քըրքուշ,
Ոտ կփոխե՝ քըռա ու փուշ…
Հերիք մնա՛ս, դարձի վաթան,
Իմ ախպե՛ր ջան, ազիզ յա՛ր ջան։
Ջուրն է պրծել՝ կուգա սարեն,
Սարեն, ձորեն… իմ աչերեն…
Մի՛ նորոգիր սրտիս յարեն։
Դարձի վաթան, հողն անուշ է,
Հողն անո՜ւշ է, ջուրն անո՜ւշ է…
1902, Բասեն
