Ավետիք Իսահակյան «Դո՛ւ ջի՛նջ և հե՛զ մի թիթեռ ես…»

Դո՛ւ ջի՛նջ և հե՛զ մի թիթեռ ես, Եվ նո՛ւրբ, և սո՛ւրբ թևերով. Սիրտըդ, վըճիտ՝ թըռվըռում ես Գե՛շ, գա՛րշ, մարդկանց վըրայով. — Դու, որ մաքուր մի թիթեռ ես, Ա՜խ, մեր կյանքի ճահճի մեջ Պիտի ընկնես — պիտի նեխվես Գե՛շ, գա՛րշ, մարդկանց մահճի մեջ…