Եղիշե Չարենց Ծովափին նստած է մի մարդ

«Ռուբայաթ» ժողովածու · 1926

Ծովափին նստած է մի մարդ.— այդ դո՞ւ ես գուցե, իմաստո՛ւն. Նայում է ծովին նա հանդարտ.— այդ դո՞ւ ես գուցե, իմաստո՛ւն. Նա զվարթ ժպտում է ծովին, նա սիրում է հոսուն այդ անհունը— Բայց ահա հեռանում է անդարձ.— այդ դո՞ւ ես գուցե, իմաստո՛ւն։
Թեմաներ
փիլիսոփայությունիմաստություն

Ձեզ կարող է դուր գալ

Հովհաննես Շիրազ Հովհաննես Շիրազ

Հավերժական վեճ

Աստղերը մի օր լուսնյակին ասին.
— Ինչո՞ւ են անվերջ խոսում քո մասին.
Բանաստեղծները՝ լուսնոտի նման,
Մեզ էլ են գովում, բայց քեզ՝ անսահման…
փիլիսոփայություն
Հովհաննես Շիրազ Հովհաննես Շիրազ Քառյակ

Հեռապատում

Գիտեմ՝ ինչ են ծով աստղերը՝ գալիքների ծով պաշար,
Տիեզերքի տիրակալն է հերթի դրել շարեշար,
Որ երբ հսկա արևն հանգչի, մի աստղ դնե նրա տեղ,
Որ կյանքն հավերժ ու դու հավերժ հրաշք մնաս, ո՜վ աշխարհ։
փիլիսոփայությունժամանակ
Հովհաննես Շիրազ Հովհաննես Շիրազ Քառյակ

Խոհապատում

Այսքան տարի այս երգերով միտք եմ անում, ի՞նչ արի,
Այս երգերով, այս վերքերով ինչ որ արի՝ շատ արի,
Ես իմ մահը հազար տարով դուրս վանեցի աշխարհից,—
Թեկուզ հազար երազ լինի՝ արթուն վիշտս նինջ արի։
փիլիսոփայությունկյանք
Հովհաննես Շիրազ Հովհաննես Շիրազ Քառյակ

Լուսնապատում

Լուսնի վրա ես ման եկա՝ չկար գարուն ինձ նման,
Քարացել է մահն ամենուր ու մենությունն ինձ նման,
Ա՜խ, այստեղ էլ կյանք է եղել ու բանաստեղծ միգուցե,
Թափառել է ու երազել անմահություն, ինձ նման։
մենությունփիլիսոփայություն

Ստեղծագործության մասին

Ժանր Քառյակ
Գրության թվական 1926 թ.
Ժողովածու Ռուբայաթ
Տողերի թիվ 4