Եղիշե Չարենց Սի՛րտ, քնքշությո՛ւն, սանտիմե՛նտ, ե՛րգ

Արծիվ լեռների, արծիվ սիգապանծ,
Հասարակ մի հավ քեզնից վեր սուրաց…
— Կյանք է, և ահա այդ էլ պատահեց,—
Երգերիս արծիվն ինձ պատասխանեց։

Գարուն ու թովք է,
Սիրո մեծ գովք է
Շիրազի երգը։
Ցրտի մեջ հուր է,

Հայրենի աղբյո՛ւր,
Երգերս վըճիտ
Հյուսել կուգայի
Բյուրեղ կարկաչիդ։

Կա տերյանական մի ելեէջ,
Որ քեզ չի լքում այսքան տարի.
Ուրախ մի վիշտ կա քո երգի մեջ,
Եվ ուրախություն մի վշտալի։