Եղիշե Չարենց - Ո՜վ հանճարներ վիթխարի,— Դա՛նթ, Հոմերո՛ս

Ամեն անգամ, երբ նայում եմ
երեխայիս խաղերին,
Թե ինչ սիրով փարվել է նա
քարին, ջրին ու հողին, —

Կյանքիդ ուղին լինի պայծառ,
Ամեն քայլդ՝ ազնիվ, արդար։
Լինես խոհուն, լինես գիտուն,
Եվ ունենաս սիրտ զգայուն։

Հայրենի աղբյո՛ւր,
Երգերս վըճիտ
Հյուսել կուգայի
Բյուրեղ կարկաչիդ։

Դու լա՛վն արա. վերջը էլի՛ լավությունից լավ բան չկա.
Դու լա՛վն արա. որ չմնա՝ լավությունը պիտի մնա.
Դու մոտիկ տուր ամպ-երկնքին՝ ո՞նց է ուտում ինքը իրան,—
Բայց և նայիր ո՞նց է պայծառ՝ երբ ցողել է երկնի վրան։