«Մարում է հոգիս, քո՜ւյր, քո աչքերում ու մեռնում է նա»
«Ծիածան» ժողովածու · «Գազելներ»
Մարում է հոգիս, քո՜ւյր, քո աչքերում ու մեռնում է նա։
Մթնում է ահա քո կապույտ հեռուն — ու մեռնում է նա։
Մեռա՜ծ, մարած աստղ՝ նա ինչո՞ւ ընկավ երկինքները քո.
Նա ինչո՞ւ վառվեց երկրի խավարում — ու մեռնում է նա։
Շողի պես վերջին, աստղոտ երկնքից ընկած շողի պես՝
Աչքերիդ վճիտ ցո՜ղն է համբուրում — ու մեռնում է նա…
