Եղիշե Չարենց Խոսքդ եղավ զառ ու զառբաբ

Արծիվ լեռների, արծիվ սիգապանծ,
Հասարակ մի հավ քեզնից վեր սուրաց…
— Կյանք է, և ահա այդ էլ պատահեց,—
Երգերիս արծիվն ինձ պատասխանեց։

Գարուն ու թովք է,
Սիրո մեծ գովք է
Շիրազի երգը։
Ցրտի մեջ հուր է,

Հայրենի աղբյո՛ւր,
Երգերս վըճիտ
Հյուսել կուգայի
Բյուրեղ կարկաչիդ։

Դու ոչ Սայաթ-Նովա,
Ոչ էլ Քուչակ էիր,
Ոչ էլ հռչակ փնտրող
Հետին գրչակ էիր։