Եղիշե Չարենց Հոգուս մեջ իջել ու փռվել էր մի

Հոգուս մեջ իջել ու փռվել էր մի Հիվանդոտ, հիվանդ տխրության հանգիստ։ Հաշտվել էի ու լռել էի։ Ու լուռ էր հոգիս՝ լուռ ու լռանիստ։ Եվ մեկը հանկարծ խնդաց խավարում — Դուրսը, դաշտերի մենակության մեջ։ Մեկը դաշտերում տագնապ էր փռում — Ու մութ սենյակում հսկում էի ես։ Դուրսը, դաշտերում, քրքջում էր քամին։ Ճչում էր հոգիս՝ հիվանդ ու տկար։ Ստվերները լուռ օրորվում էին։ Ու լուռ էի ես։ Չկայիր։ Չեկար։