Ռափայել Պատկանյան - Վեհաժողով

Մայր Հայաստանի տարին էլ անցավ, Տանջում է նորան նույն վիշտ ու նույն ցավ. Բացված լայն վերքեն արյունը ծործոր Կաթելով վազում է դեռ ամեն օր։ Մեր հոգու վիշտը, մեր բոթն ու սուգը, Աղեխարշ աչաց մեր արտասուքը Ոչ ոք չըտեսավ, ոչ ոք չի ըզգաց, Լուսավոր Եվրոպ կույր ու խուլ մընաց։ Անմեղ գառնուկը — խեղճիկ Հայաստան — Ողջակեզ եղավ տաճկի քավության. Փըշըրտած շըղթայք սլավոն ազգերին Բերին փաթթեցին Հայոց ձեռքերին։ Ինչո՞ւ։ Թո՛ղ ասե անգութ Եվրոպան, Որ Պիղատոսի արավ դատաստան, Նախ՝ անմեղությունն մեր խոստովանեց, Ապա չարերուն մեզ ի խաչ մատնեց։