Անցնել բովանդակությանը

Ձոնիկք

1871

Մինակ էր. Վարդ մը զգոն Մատուցի Ներա ձոն։ Շիկնեցավ Նե զըվարթ՝ Կ՚ընդուներ Երբ իմ վարդ։ Ներա քով Վարդն որչա՜փ Էր անշուք՝ Գունաթափ Նույնպես ձոնս Համբույրին Զոր տըվավ՝ Չէր բնավ գին։

Ստեղծագործության մասին

Պետրոս Դուրյանի «Ձոնիկք» բանաստեղծությունը (1871) սիրո և ծաղիկների մասին։

Կարճատող մանրանկար՝ ընդամենը մի քանի վանկ ամեն տողում։ Բանաստեղծը մենակ գտած աղջկան վարդ է ընծայում, նա շիկնելով ընդունում է, և վարդն իր կողքին անշուք ու գունաթափ է թվում։ Նույն համեմատությամբ էլ փակվում է. նրա տված համբույրի դիմաց իր ձոնը բնավ գին չուներ։

Ստեղծագործությունը պարունակում է 16 տող՝ 4-4-8 տողանոց տներով։

Ժանր Բանաստեղծություն
Գրության թվական 1871 թ.
Ժողովածու
Տողերի թիվ 16