Ահա սրանայ օրն երջանիկ
Ահա սրանայ օրն երջանիկ՝
Ի յիշատակ ոսկեղենիկ,
Յորում լըցան հէք հոգւոյս իղձք,
Ետուն տեղի սրտէս թախիծք,
Թարմացան հոյլ վարդք ոսկեփունջ
Կենացս պատեաց բուրում զիմ շուրջ,
Եւ կարէ ոչ սրտիկն իմ վառ՝
Գոլ գոհ, յագիլ լոկ ի կիթառ,
Զհոգիդ ըզսիրտ եւ ըզբարիս,
Դու որ յարտօսր զհիքօք փարիս,
Փրկչին մերոյ արձան տիպար՝
Փոյթ թշուառաց ի մըխիթար,
Դու որ սփռես զդամբանօք վարդ,
Տաս ցոյց զերկին յակնարկ զըւարթ,
Երգես սոխակ ի գիշերի,
Ո՛հ, ի գեղգեղդ սոսկումն ցըրեմ
Գերեզմանաց խօլ արհաւիրք,
Պարզես զբարեաց զյաւերժ երկինք։
Քե՛ւ, քե՛ւ շնչեմ ես յայս յաշխարհ,
Եւ քոյդ ի շունչ մըխիթարար
Սիրելեացս խոր փակեցան փոսք,
Աստեղք յերեւ գան լուսահոսք,
Ցորչափ են թիւ՝ կեա՛ց առ յապա
Աստեղաց վառ՝ ցորչափ նոքա,
Եւ ի յալիսըդ ձիւնափառ
Ըսփոփես զհէքս հոգեբարբառ,
Եւ ի դամբանս եկ առ ի գութ՝
Ըզփըրկութեան մնչել զաղօթ։
Դուրյանի միակ գրաբար բանաստեղծությունն է. տեքստը՝ «Քերթուածներ» գրքից, որովհետև Wikisource-ի տարբերակը վնասված է։
