Պարույր Սևակ «Ընկած մտքերի մանարանը, պոետս ահա…»

Ընկած մտքերի մանարանը, պոետս ահա Չգիտեմ ինչպե՞ս պոկվեմ պտտվող բյուր իլիկներից, Մանված մեկի հետ, կապված մի այլին, երրորդին՝ գերի, Ինչպե՞ս զատզատեմ խոհերս մաքուր ցեխից տղմահած - Ի՞նչն է էական, ի՞նչն է հրատապ և ի՞նչը անպետք, Ի՞նչն է խավարում վառվելու պայծառ ու հրահավերժ, Ո՞րն է մարելու հենց վաղը, ո՞րն է մնալու միշտ թեժ, Որ ես ընդ որում հիվանդ խոհերիս գերեզման ճամփեմ։ Հեռո՜ւ հեռավոր բիլ հորիզոնից — եզերքից եզերք Արեգակ-բառով, ծիածան-տառով, գրիչ-անտառով, Գրում է անտես և աներևույթ մի Գողյաթյան ձեռք. -Մոլորյալ պոետ, նայիր միշտ առաջ և բարձր նայիր, Վազել կարող ես — միշտ վազիր առաջ, թքած զրկանքին, Վազել չես կարող — գոնե առընչվիր դարդիդ ընթացքին…