Վերնագիրը վերջում VIII
«Ականջդ բեր ասեմ» ժողովածու · 1961
Երդիկի նման՝ բաց են աչքերըս,
Բերանս է բացվում՝ մի լայն դռան պես,
Բայց նա — ծխի պես — մնում է ներսում
Ու խեղդում տան մեջ բնակվող խեղճիս…
Ճչում է, սակայն… ինչպես քնի մեջ.
Ճիչը դառնում է մի խուլ փնթփնթոց…
Եվ ի՜նչ թափով էլ ինձնից վեր նետեմ՝
Նա — քարի նման — ներքև է ընկնում…
Ու նմանվում է մի չեղա՛ծ թվի,
Որ չի բաժանվում այլ թվի վրա…
-Այդ… իմ տանջա՜նքն է։
Թիֆլիս · 31.XII.1959թ.
Թեմաներ
