Վերնագիրը վերջում VII
«Ականջդ բեր ասեմ» ժողովածու · 1961
Լռին շրթերըս մի բույն են դառնում,
Ուր թուխս է նստում քմծիծաղն ինքը…
Նայում եմ, սակայն ոչինչ չեմ տեսնում։
Ու թե տեսնում եմ՝
Միայն ինքըս ինձ…
Վաղուց այր հասուն՝
Զգում եմ հանկարծ,
Որ ես տակավին հասակ եմ առնում,
Ինքըս մի գլխով բարձրանում ինձնից…
Վստահությունը ստվերս է դառնում
Կամ առաջնորդըս։
-Արհամարհա՛նքս է։
Թիֆլիս · 31.XII.1959թ.
