Վերնագիրը վերջում II
«Ականջդ բեր ասեմ» ժողովածու · 1961
Մի քիչ զարմանք են պատճառում մարդկանց,
Բայց ավելի շատ՝ անախորժություն…
Փակ դուռ բացելու սուր ճռինչ ունեն,
Հին դուռ փակելու ցավալի թակոց…
Ուրիշի շրթին պաղած են թվում,
Մինչդեռ այրում են իմ բերանը՝ մի՜շտ…
-Այդ… իմ խոսքե՜րն են։
Թիֆլիս · 18.XII.1959թ.
