Պարույր Սևակ «Միջօրեի արևն է բացել վարսերն իր արձակ…»

Միջօրեի արևն է բացել վարսերն իր արձակ, Ու գըգվում է, փարվում ինձ իր ոսկեգույն վարսերով, Հոգիս լցնում զմայլանքով, սիրտս — պայծառ, վառ սիրով… Ու փոթորկում է իմ հոգին ու սավառնում թևարձակ։ Ջահել սիրտս խոր ու անափ սիրով հարբած, երազում Ցնծում, բերկրում, ծիծաղում է, ծեծում դարպասը հոգուս. Հորդում է սերը — անապակ իմ աչքերից անբիծ, կույս, Կախվում դաժան թարթիչներիս կախաղանից բազմասյուն։ Ու ցանկանում եմ ես հալվել, դառնալ հեղուկ և օծել Սիրուս աղբյուր արեգակի վարսերը հուր, ոսկեգույն, Որ Ամուրի նետերի պես նրանք բյուր սրտեր խոցեն… Իմ ցանկության առհավատչյան — հալված կաթիլն իմ հոգու Բազմապատկվում է հևիհև, ակնթարթ առ ակնթարթ. -Միջօրեի արևի տակ չէ՞ ոչ քրտնել եմ ես ա՛րդ…