Պարույր Սևակ Հիասթափվելս

Հիասթափվե՞ըլս… Ի՜նչ ասեմ, ինչպե՞ս։ Չէ՞ որ այդ մասին խոսելու համար Ստիպված պիտի ես վերապատմեմ Իմ ամբողջ կյանքը՝ Այն պահից, երբ ես Ձեռքըս մեկնեցի կրակի բոցին՝ Կարծելով, թե դա լաչակն է իմ մոր, Կարմի՜ր լաչակը,- Այդ պահից մինչև երեկ իրիկուն, Երբ… Սակայն արժե՞ Աղ ցանել վերքին…