Պարույր Սևակ «Հեզանազ իջնում է երեկոն…»

Հեզանազ իջնում է երեկոն, Ժայռերը մթով են թանձրանում. Մի ժայռի կատարի բարձրանում, Նստում ենք իրար մոտ երեքով։— Ես եմ, իմ մուսան ու ընկերս,— Ես շապիկ հագած, իսկ մուսաս մերկ, Ընկերս — շրթներին մի նոր երգ, Ուսերին — վերարկուն մուգերես… -Պարզության մեջ պիտի լինել մերկ, Պնդում է մուսաս իր չոր ձայնով․— -Անշապի՞կ,— գոչում եմ ես,— երբե՛ք… Ընկերս երգախառն մեղմ ձայնով. -Պարզության մեջ հագիր վերարկուդ… Ու վիճում ենք մինչև իրիկուն…