«Հեզանազ իջնում է երեկոն…»
(Սոնետ XXXIII)
«Մուտք» ժողովածու · «Սոնետներ» · 1948
Աշոտին
Հեզանազ իջնում է երեկոն,
Ժայռերը մթով են թանձրանում.
Մի ժայռի կատարի բարձրանում,
Նստում ենք իրար մոտ երեքով։—
Ես եմ, իմ մուսան ու ընկերս,—
Ես շապիկ հագած, իսկ մուսաս մերկ,
Ընկերս — շրթներին մի նոր երգ,
Ուսերին — վերարկուն մուգերես…
-Պարզության մեջ պիտի լինել մերկ,
Պնդում է մուսաս իր չոր ձայնով․—
-Անշապի՞կ,— գոչում եմ ես,— երբե՛ք…
Ընկերս երգախառն մեղմ ձայնով.
-Պարզության մեջ հագիր վերարկուդ…
Ու վիճում ենք մինչև իրիկուն…
